Voor eeuwig is nu geborgen in de palm van Gods hand

17 maart 2016
Zuster Laurentine
Joanna Maria Rachel De Baerdemaeker
Missionaris in Rwanda van 1954 – 2011

Klik hier voor de rouwbrief

Het adres van de Sint-Kristoffelkerk is Marktwegel 10, Scheldewindeke

Dit bericht is geplaatst in Aankondigingen. Bookmark de permalink.

6 reacties op Voor eeuwig is nu geborgen in de palm van Gods hand

  1. Marc Hendrickx schreef:

    Mère Laurentine was als een moeder voor velen. Ook voor ons in Nyamasheke van 1986 tot 1989. Ikzelf geloof niet in God, ook niet toen. Ik geloof wel dat haar geloof en kracht geen heuvels maar bergen heeft verzet. Zij heeft GOED gedaan en onze kleinkinderen zullen het later weten.

  2. Paul Bastiaensen schreef:

    Ook al ben je minder dan 2 jaar mijn Mère Laurentine geweest, heb je als een echte moeder voor mij als één van je kroost goed gezorgd. Je was een voorbeeld voor velen. Bedankt voor de kansen die ik gekregen heb.

  3. Hugo schreef:

    Getuigenis vanuit Rwanda geschreven door zuster Donata, huidige overste van de congregatie.
    Lees verder…

  4. Hugo schreef:

    Afscheidsbrief van René Onkelinx, voorzitter van de Vriendenkring.

    Zuster Rachel, Mère Laurentine, tante nonneke

    Zeventig jaar geleden op 2 februari 1946 verliet gij de ouderlijke hoeve van Gaasbeek om in te treden in het noviciaat van de zusters van Sint Franciscus van Assisi in Opbrakel.
    In april 1954 werd uw droom werkelijkheid en vertrok ge als missionaris naar Rwanda.
    Via brieven vernam uw familie in welke mensonwaardige omstandigheden de zusters daar leefden.
    Reeds in juni van hetzelfde jaar werd in de familie geld ingezameld en de eerste zending goederen gebeurde.
    De zusters in Nyamasheke leefden in een kleine gemeenschap in een krotje en waren daar werkzaam in het onderwijs.
    Al vlug werd er geopteerd voor het bouwen van een middelbare school en woning, maar dit bracht weer grote noden mee.
    Intussen was het niet alleen de familie maar ook goede vrienden en schoolvriendinnen die aangesproken werden en steunden.

    In Rwanda toen nog onder het voogdij van België was uw werk ook niet ongemerkt voorbij gegaan.
    De heer Van Mulders agronoom werkzaam in de streek voor de Belgische regering kwam vertellen over uw werk en uw plannen. Maar als directrice van de huishoudschool waart ge genoodzaakt om vanuit Nyamasheke te voet naar Kigali te gaan om vergaderingen bij te wonen.
    Voor de familie, vrienden, vriendinnen en kennissen kon dat niet en werd er een feest ingericht op de boerderij van Gaasbeek.
    Het opzet: geen bloemen of geschenken, maar genoeg geld inzamelen om een auto te kopen. Dit was de aanzet van de Rwandadagen.
    Op initiatief van zuster Van de Kieboom en uw zus zuster Julienne, gingen deze feesten nadien door in de middelbare school van Ruisbroek.
    De hoeve feesten in Gaasbeek bij Jean en Yvonne vormden ook een orgelpunt in ontplooiing van uw vriendenkring.
    Mettertijd evolueerde uw vriendenkring, de pannenkoeken- en wafelenbak met verkoop van Rwandese kunstwerken in Huizingen. In 1980 vervoegden wij uw vriendenkring met logistieke steun.
    Vanaf 2006 maken we er jaarlijks een tweedaagse van Rwanda in CC De Meent ter beschikking gesteld door de gemeente Beersel.
    Toen de burgemeester van Nyamasheke steun kwam vragen voor de inrichting en verzorging door de zusters, van het gemeentelijke gezondheidscentrum, was dit voor jou een zware dobber maar uw vriendenkring stak er zijn schouders onder.
    Toen in 1994 de genocide uitbrak was het voor jou en de Rwandese bevolking een zwarte periode en moest ge noodgedwongen het land ontvluchten, maar zes maanden later keerde ge terug naar uw volk.
    Na het overlijden van uw schoonbroer Jozef, medestichter en voorzitter van de vriendenkring, aanvaardde ik het voorzitterschap.
    Zoals mijn voorganger ben ikzelf en mijn echtgenote verschillende malen bij u geweest in het land van de duizend heuvels. Ter plaatse kregen we nog meer waardering voor uw werk, soms in moeilijke omstandigheden.
    Onze Erevoorzitter Herman Van Rompuy met zijn echtgenote en ere-burgemeeester Hugo Casaer van de gemeente Beersel brachten u ook een bezoek en spraken vol lof over uw werk.
    Uw palmares van meer dan 50 jaar algemeen overste van de zusters van Sint Franciscus van Assisi ten dienste van de plaatselijke bevolking is indrukwekkend.
    Gij bouwde verschillende middelbare en technische scholen, gezondheids- en vormingscentra voor volwassen, opvang en onderwijs voor gehandicapten, een modelboerderij waar zelfs studenten in de veeartsenijkunde uit het buitenland op bezoek kwamen, de boerderij is een zegen voor de streek van Nyamasheke.
    Dankzij uw sterke persoonlijkheid, bleef de missiepost en de boerderij gespaard van de onlusten.
    Ge hebt ook gezorgd voor opvolging door het stichten van een onafhankelijke Rwandese kloostergemeenschap der zusters van Sint Franciscus van Assisi in Rwanda.
    Momenteel zijn zij met meer dan honderd werkzaam in het onderwijs, de gezondheidszorg, de landbouw en de opvoeding, dit is uw werk, een belofte voor de toekomst
    In december 2011 toen mijn echtgenote en ikzelf samen met Margeriet in Rwanda waren om de viering van 75 jaar zusters van Sint Franciscus in Rwanda mee te vieren, hebben we de beslissing genomen om u mee naar België te brengen, ge waart toen op het einde van uw krachten. Maar wij deden ook de belofte in Rwanda, als ze genezen is brengen we ze terug. De specialisten deden het onmogelijke, uw medezusters in Scheldewindeke steunden u en hielpen mee aan de genezing en ge kwam er bovenop.
    In mei 2014 was de gezondheid en alle documenten in orde en we vertrokken te samen naar uwe thuis.
    Deze reis was een triomftocht, we gingen naar alle 16 communauteiten, wij voelden ook hoe gij nog altijd op handen werd gedragen. Ge hebt heel mooi kunnen afscheid nemen van alle zusters, de plaatselijke bevolking, de mensen uit alle middens, iedereen was u genegen, gij kon nog altijd luisteren naar iedereens probleem.
    De laatste avond voor ons vertrek was een verrassingsavond gebracht door uw oud leerlingen, deze brachten een heel grote hulde aan u, dit zijn allemaal dames die het gemaakt hebben.
    Wij zijn dankbaar dat we deze reis mochten beleven. Het was een afscheidsreis met heel veel vreugde, dans, zang maar ook emotionele momenten.
    In de loop der jaren kreeg zowel gij als uw vriendenkring eervolle vermeldingen van de gemeente Beersel.
    In januari 2015 werd ge gelauwerd als ereburger van de gemeente Beersel voor uw levenswerk in Rwanda.
    Ge waart nog regelmatig in contact met Rwanda, iedereen kon uw raad nog steeds gebruiken.
    Het laatste evenement dat ge mocht meemaken was in een overvolle Basiliek van Halle, voor het kerstconcert dat gebracht werd door Kris Baert en ander schoon volk, Marleen Merckx en het koor Cantope. Dat concert was de afronding van een cyclus in de kathedralen van Vlaanderen Hasselt, Antwerpen, Brugge, Gent en Mechelen. Aan het einde van de voorstelling hebt ge met fierheid een cheque ontvangen voor uw ontwikkelingsproject met verstoten kinderen in Rwanda.
    Het geld kwam er via de verkoop van de CD “Kris Baert, een kind van zestig”. En gij zestig jaar ten dienste van de armste der armen.
    Verleden donderdagmorgen werd ge onverwacht naar het hiernamaals geroepen. Wij wensen je een goede reis naar je gedroomde paradijs.

    Een klein citaat van Marc Hendrickx:

    Mère Laurentine was als een moeder voor vele. Ook voor ons in Nyamasheke. Ikzelf gelooft niet in God. Ik geloof wel dat haar geloof en kracht geen heuvels maar bergen heeft verzet. Zij heeft goed gedaan en onze kleinkinderen zullen het later weten. Einde citaat

    Mère Laurentine, tante nonneke, zuster Rachel. Wij herhalen onze belofte de vriendenkring zal de Rwandese zusters en de Rwandese bevolking verder blijven ondersteunen zodat uw levenswerk verder gezet wordt.
    Tot weerziens.

  5. Joop Boelens schreef:

    Dankuwel Zuster Laurentine!
    Voor alles wat u gedaan hebt voor mijn achterneef Jean-Pierre Butera, nu 57 jaar, die wij in 2013 mede dankzij u en zuster Maria opgespoord hebben. Wij wisten niet van zijn bestaan. Zijn vader was een Belg in Rwanda, en zijn moeder een Rwandese vrouw. Het was een buitenechtelijke relatie. De vader verliet het land in 1960 en liet nooit meer iets horen. De familie van de moeder verstootte haar. Zij bleef alleen met haar kind. U had de blanke familie gekend, niet alleen de vader, maar ook de grootouders van Jean-Pierre. Zij woonden in Nyamasheke. Nadat de Belgische familie met de noorderzon vertrokken was, bent u altijd een toevlucht gebleven voor Jean-Pierre, zeker nadat zijn moeder begin jaren ’80 overleden was. U was zijn enige link naar zijn vaderskant, naar zijn blanke helft. U hielp hem aan baantjes en was altijd steun en toeverlaat. Hij heeft er veel verdriet van gehad toen u in 2011 terugekeerde naar België. Maar toen u nog een keer terugkwam in 2014, bracht u hem het grote nieuws dat zijn familie hem zocht. Zijn enige halfzuster uit Kaapstad had dit teweeg gebracht. We zijn er geweest in oktober 2015 mijn neef, ikzelf en de halfzuster van Jean-Pierre. Wij hebben 10 geweldige dagen gehad in het klooster en het land Rwanda. Uw opvolgster zuster Maria en alle andere zusters waren een geweldige steun. Wij als familie zijn nu in staat gesteld om de zorg voor het gezin van Jean-Pierre met vrouw en 5 kinderen over te nemen. U kunt gerust zijn, uw oogappel is in goede handen. Mede dankzij de geweldige steun van deze vriendenkring als contactpersoon. Wat zijn wij blij geweest dat wij twee maanden geleden nog in Scheldewindeke met u en uw mede-zusters naar de mooie film hebben kunnen kijken die wij vertoond hebben van onze reis. Het mooiste was het interessante commentaar dat u erbij gaf. Duidelijk werd dat heel uw hart daar lag! Wij zorgen goed voor Butera en intens veel dank dat u dat meer dan 50 jaar gedaan hebt! Vaarwel wij houden van u.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *