Fever Liesje, fever Lies Lefever!

Zuster Rachel, Lies Lefever en Herman van Rompuy

Lies Lefever, Herman van Rompuy en Zuster Rachel in gesprek op een Vriendendag

Ongeveer vijf jaar geleden had ik een kort gesprek met Lies. Kort, je werd immers na twee drie woorden al onderbroken door haar commentaar. Je was nog niet helemaal klaar met de vraag waarop je op de duur wel vooraf wist dat er geen antwoord zou komen. Verzet tegen het nogmaals inzoomen op die ellendige put? Het veroordeelde traject van Liesjes moeder?

Met slechts die twee incidenten op haar weg, had het jonge meisje haar wakkere uren al zo vaak gevuld, dat het eerder een marteling werd dan een hulpgebaar. Voor een of ander lid van een plaatselijk steunfonds die het met haar wou hebben over ‘toen’, haalde ze een of ander afleidingsmaneuver boven. Een opmerking waarvan de toedracht helemaal ontging of een wat overdreven welkomstwoord aan iemand van de vrienden… En als het dan toch alweer niet over die kleine sukkel ging die er een vreemd soort zicht aan overhield, beheerste ze alle trucjes. Ze heeft er zich, ondanks alles, een imago mee opgebouwd dat haar toeliet om een lied en een dans te brengen. De spelleider van ‘Blokken’ kan een boek vullen met voorvallen en spontane, onverwachte uitspraken. En zo was ze! Wanneer Lies op het scherm gevraagd werd om deel te nemen aan een woordenspel genre ‘Blokken’ was het voor de spelleider niet gemakkelijk om haar in het gareel te houden. Enkele dagen na haar plotse overlijden had ik hetzelfde gevoelen. Het leek me alsof Lies haar ideeën amper op een rijtje kon zetten, er als een ‘Miss Speedy’ commentaar bij gaf al was het met een kortverhaal waarop zij noten afschoot.

Ze hunkerde ongetwijfeld naar een toegestoken hand die de hare krampachtig wou bereiken om verder onheil te voorkomen. Haar onverzettelijkheid houdt ze spontaan ten dienste.

Dankzij alle toevluchthulp kreeg Lies de kracht om niet verder om te zien, met haar ziel en onvolmaakt lichaam haar weg te gaan, soms zelfs met een weinig uitdaging in haar vermeende ogen. Haar natte oogleden onderstrepen haar overtuiging. Ze is alzo compleet.

Haar glimlach zal lang in de werkkamer toezicht krijgen, zelfs daarmee is ze ons te vlug af.

Een wil om te leven met deels een droomwereld achter haar oogleden, een moeder die ons ondanks zware bekommernissen en miserie haar kinderen laat lachen,

met fever, liefste Lies, met fever !

H. Partous

Geplaatst in Algemeen | 2 Reacties